www.nederlanders.fr

Het netwerk van, voor en door Nederlandstaligen in Frankrijk

Het is alsof de duivel ermee speelt. Vorige week hadden we ‘opeens’ geen water meer en vandaag was ‘opeens’ de internet- en telefoonverbinding weg. Niks meer behalve een zenuwachtig rood knipperend lichtje op de livebox.
Er wordt zeker gestaakt was mijn eerste gedachte, vorige week bij ‘het water’ en nu bij de telefoon, want ook al is alles bij France telecom geprivatiseerd veel leuker is het er niet op geworden.
Ligt aan de Franse cultuur naar het schijnt, alles is hier ‘top bottom’ georganiseerd. Je hebt gewoon niks te vertellen of je nou bij een baas of de overheid werkt en je moet gewoon doen wat er gezegd wordt.
Het lijkt wel een soort mentaliteit die overal doorsijpelt in de hoofden van iedereen.
Proactief kun je ze nou niet echt noemen mijn medeburgers en dan rest natuurlijk.... afwachten maar of met zijn allen de straat op onder leiding van vakbondsbazen.

Zo wordt het natuurlijk niks hier en je wordt er maar moe en paranoïde van, weer een staking!
Nu was dat helemaal niet zo, er werd niet gestaakt. Niet bij ‘het water’ en niet bij France telecom.
Er wordt je gewoon niks verteld. Dan moet je zelf maar op onderzoek uit om te kijken waar er een kink in de kabel zit.
Vanmorgen was ik er eigenlijk vrij snel achter. Het was me al maanden geleden opgevallen dat zo’n schakelkastje net buiten het dorp er maar wat zieligjes bij hing. De draadjes hingen zo maar wat naar buiten en om het tegen slagregens te beschermen was er provisorisch een plasticzakje om heen gehangen.
Omdat ik er met de honden iedere dag langs loop valt je zo iets op en naarmate de tijd verstrijkt denk je, zie je wel, wat maakt het allemaal uit, alles functioneert gewoon. Maar vanmorgen was het opeens over en uit. En ja, daar stonden ze, een autootje van een onderaannemer met zijn zoon die het vak moest leren. 

Dan raak je zo’n beetje aan de praat en kletst wat lacherig over de stakingen en zo....
Het gesprekje werd toch nog opeens serieus toen hij mij vertelde dat er sinds de privatisering enorm bezuinigd wordt op onderhoud.
Daarom duurt het maanden voor er iemand langskomt, zeker in de ‘buitengebieden’.
Ja, merkte hij filosofisch op, dat is de prijs die u betaalt aan de aandeelhouders, die merken er niks van dat bij u de boel kapot gaat.

Ook weer waar dacht ik, terwijl ik terugliep. Maar bij de ‘waterstaking’ van vorige week was het toch wat anders. Dat was gewoon een nutsbedrijf en nog niet geprivatiseerd.
Opeens was er geen water meer, de druk eraf. Dat is vervelend, maar omdat we in een dorp wonen kun je er in ieder geval snel achter komen of het euvel bij jou ligt of dat iedereen er onder gebukt gaat.
Dat laatste was het geval. Niemand in het dorp had water en bij navraag leek ook niemand te weten wat er nou precies aan de hand was. Kortom alle twee en veertig inwoners met kinderen en oude lui zomaar zonder water.
Eerst denk je nou dat duurt vast maar een uur of twee, maar nee hoor het duurde en duurde maar.
Nou zijn er twee communale bronnen en wasbakken in het dorp dus aan water was er geen gebrek. Je vult een paar emmers en lege wijnbidons en je wacht het rustig af.
’s Avonds zie je opeens een paar mensen de afwas doen in de wasbakken aan de bron en als je dan zo naar buiten gaat en een kletsje maakt merk je dat niemand eigenlijk van plan is om er ‘iets’ aan te gaan doen.
Ze halen zo’n beetje hun schouders op, mompelen iets over morgen zal het wel weer gaan lopen en dat soort zaken. De volgende ochtend weer niks, nog geen druk en water, behalve bij de boer die wat lager woont want daar sijpelde een klein miezer straaltje uit de kraan.

Bij een rondgang langs een paar andere dorpsbewoners begon het er toch steeds meer op te lijken dat niemand van plan was ‘actie’ te ondernemen.
En hoewel ik me als ‘landverhuizer’ en vreemdeling nou niet de eerst geroepene voelde om aan de bel te trekken begon de apathie van mijn mede dorpsbewoners me toch te ergeren.
Dan bel ik wel, zei ik tegen de boer. Ze keken me wat geschrokken aan alsof ik de revolutie zelf aan het uitroepen was.
Eerst maar Mouillaud de burgemeester gebeld uit de enclave aan de ander kant van het dal. Die had negens last van, nee logisch! en daarna kwam hij met de gebruikelijke vragen, was het niet alleen bij mij enz....
Of hij als burgervader en verantwoordelijke voor het wel en wee van zijn dorpelingen de Syndicat des eaux wilde bellen? Nou daar had hij toch weinig zin in, beter nog maar even afwachten was zijn devies.
Toen ik hem zei dat ik daar niets voor voelde en ik zelf wel ging bellen was hij nog wel bereid om het ‘waterleidingbedrijf’ indien nodig ook te woord te staan. Het is een aardige man daar niet van, maar ehh ‘proactief’, nou nee.
Afijn, kennelijk was mijn telefoontje naar de Syndicat dwingend genoeg, waarbij ik veel nadruk legde op de problemen met de pasgeborenen in het dorp want na ongeveer een uur kwamen ze langs samen met de burgemeester.
Iedereen begon zorgelijk te kijken en kennelijk hielp dat want na een half uur was de druk terug.
Had maar eerder gebeld! wist een van die ambtenaren nog te melden. Daarna kregen we een discussie over het hoe en waarom.
De dag erop heb ik met een paar van die ‘wichelroedelopers’ van het nutsbedrijf zo’n beetje rondgelopen in en buiten het dorp. Ze hadden wel een soort kaart bij zich uit 1972 toen het water hier aangelegd werd. Maar ja, de natuur hè, verzuchtte een van hen, alles beweegt en schuift en niets blijft liggen waar het ligt.
Nu zijn er overal lekkages en niemand weet waar de leidingen liggen. Kwestie van de druk ophogen, zei de ander! En zo gebeurde het.

Het water doet het weer en een paar dagen geleden kwamen ze opeens toch ‘iets’ doen. Het is wel provisorisch hoor, zeiden ze, terwijl ze diepe gleuven aan het graven waren.
Eigenlijk moet alles op de schop, zei de opzichter, maar daar is geen geld voor. Mouillaud kwam de boel ook nog even inspecteren en daarna dronk ik samen met hem een petit ballon.
De gemeentes zijn armlastig vertelde hij me nog maar weer eens en het onderhoud schiet er op allerlei manieren bij in, zei hij, terwijl hij zorgelijk over het dal staarde.

Nou dan maar wat assertiever en minder ‘autoriteitsgevoelig’ gooide ik op tafel, dat kost niks en wie weet helpt het. Hij vond het maar een vreemde gedachte, dat zag ik zo aan hem.

Gerard d’Olivat

Weergaven: 3349

Tags: 20180413, Kunst en Cultuur, Overheid

Reactie van Frans op 14 April 2018 op 6.56
Ja, Zip, hier moet in-der-daad buiten de SNCF nog wat anders grondig ( in uw geval letterlijk tot-in-de-grond ) hervormd en aangepast aan de dag van vandaag worden. Als je ziet welke weerstand er al is om een middeleeuws bedrijf als die SNCF weer voor een percentage gebruikers bruikbaar te maken dan zal het nog wat voeten in de aarde hebben eer iets vlotter loopt.
Ook in ons dorp ben ikzelf veelal diegene die de kat de bel moet aanbinden, in 1 week: 1X de stroom uitgevallen, dus ook internet, diepvries enz, én 2 x de "réseau mobile", dus geen gsm-verkeer meer, ook door gedateerde infrastructuur. Ik kaart dat dan aan via een kanaal wat nog werkt bij de 'bevoegde instanties' en het wordt gerepareerd, zij het tijdelijk...
Reactie van Koos Dulfer op 14 April 2018 op 7.50

Kijk, dat is nou de charme van het land waar ik voor gekozen heb om er te gaan wonen. Je bent gewoon iedere dag blij als alles het doet ;-)

Reactie van Wim van Teeffelen op 14 April 2018 op 9.16

Ach ja, de goeie ouwe tijd, toen je nog 6 maanden moest wachten op een nieuwe telefoonaansluiting, twee maanden op reparatie en bellen naar Nederland nog 5 franc per  minuut kosten, nadat je eerst een gesprek had aangevraagd om vervolgens een uur te wachten bij de openbare telefooncel voordat de verbinding werd gemaakt. Allemaal dank zij de ambtenaren van de Franse PTT die over jouw hoofd besloten wat goed was voor je. Nee, het is alleen maar slechter geworden sinds het opbreken van dat telecom-monopolie in de jaren tachtig.... We kunnen nu met de hele wereld bellen, op elk moment op elke plek voor tienden van centen per minuut. Er werken in Frankrijk nu ruim vier keer zoveel mensen in de telecom sector dan in de jaren negentig. Maar als toen de vakbonden hadden gewonnen, dan hadden we nu nog met die geweldige service van voor die tijd gezeten.

Maar het was een mooie communistische gedachte, Gerard, dat het geld voor de reparatie van een schakelkastje langs de weg nu in de zakken verdwijnt van de aandeelhouder. Honderd jaar geleden slikte men dat nog als zoete koek. Gelukkig is het publiek sindsdien iets wijzer geworden!

Wim

Reactie van christian-le-bricoleur op 14 April 2018 op 9.50

ZIP,
nu weet ik waarom bij ons en in de omliggende dorpen de lavoirs zo keurig in stand worden gehouden! Niet omdat het erfgoed is, maar als backup.

Reactie van Ton Hilderink op 14 April 2018 op 10.13
De laatste keer dat ik internetproblemen had - trage verbinding, maar nog wel toegang - heb ik online een melding geplaatst bij Orange. Een dag later arriveerde de monteur in ons dorp. Hij heeft het probleem binnen een halfuur opgelost en kwam de boel bij mij binnen testen. Sindsdien functioneert de verbinding weer voorbeeldig. Natuurlijk kan ik op basis van één persoonlijke ervaring niet concluderen dat alles in Frankrijk op rolletjes loopt. Maar met een enkele persoonlijke ervaring en een hoop vooroordelen, kun je ook niet stellen de 'de boel op de schop moet'. Ik ben in ieder geval tevreden met de dienstverlening van zowel private als gemeentelijke bedrijven. Mijn buren en onze burgemeester ken ik als proactief. En ik zit toch echt in een zeer dun bevolkt buitengebied. Maar ja, er moet iets te mopperen zijn. Anders vervelen we ons maar.
Reactie van ZIP op 14 April 2018 op 10.31

Bedankt voor jullie reacties, ja ik bekijk het zo'n beetje vanuit mijn kleine dorpje en de gesprekken die ik heb met mijn vriendjes bij mijn gemeente.
Daar zijn wel degelijk 'maintenance' problemen.
Het is bovendien een erg kwetsbaar bovengronds systeem met in de winter veel last van sneeuw en ijzel.
Moeilijk op te lossen want ook in de grond op de steile hellingen , 'beweegt' altijd weer naar 'beneden' richting het dal. Het was een leuke middag met die mannen van het syndicat en die oude kaarten en die verwilderde bossen en op de hellingen. Niets klopte meer....na vijf en veertig jaar!!

Dat is best snel als je er over nadenkt.

Reactie van ZIP op 14 April 2018 op 10.41

@Wim leuk dat je de onderhoudsmonteur 'kwoot' en zijn communistische inslag:)Tja of privatisering en liberalisering van nutsbedrijven nou zo wenselijk is daar zijn de geleerden het nog niet over eens. In het VK is er erg veel misgegaan en laait de diskussie tot 'renationalisatie' aldoor weer op. Nederland idem daar zijn de laatste woorden ook nog niet over gezegd of het nou de corporaties zijn, de gezondheidszorg of de trein. Hoe het hier in Frankrijk gaat aflopen...we gaan het zien.
Er zijn een paar hete hangijzers hier te lande waarbij de SNCF nog maar een klein jongetje zal blijken te zijn. Wat te denken van het EDF en het uitfaseren van de kerncentrales de komende jaren!
Klinkt allemaal leuk meer concurrentie hier, daar en overal, maar ja als de grond opeens instort zoals in Groningen staan de Shareholders Shell en Exxon gelijk aan de deur om schadevergoedingen te eisen onder het motto 'kunnen wij er wat aan doen?'

Reactie van ZIP op 14 April 2018 op 10.50

@Mehari. ja dat is een mooi wensdenken dat concurrentie kosten besparend zou zijn. Misschien is dat tijdelijk zo maar op langere termijn is het maar de vraag. 
Interessant is dat in het land waarin ze het uitgevonden hebben de VS het achterstallig onderhoud inmiddels meer dan 2000 miljard het grootst is en de nutsvoorzieningen het duurst.

@Christiaan, ja dat klopt het is gewoon een back up. Best wel handig stel je maar eens een goeie hackers aanval voor op de 'nutsbedrijven'. Nou dan zitten we hier prima, hout in de kachel en het fornuis en water om de hoek!

Reactie van Cornelis Robat op 14 April 2018 op 11.25
Dat ons gastland LDF op de schop moet, ja eigenlijk wel. Vergelijk je de situatie met een land als Singpore waar ze zelfs het laatste signaaldraadje in beeld hebben dan is er nog een lange, lange, weg te gaan. In Singapore komt het niet voor dat men de weg in één jaar 3 or meerdere keren openbreekt. Sterker nog; na een keer openbreken wordt er een moratorium ingesteld totdat er weer grootschalig onderhoud nodig is. Getuige het in nog geen etmaal repareren van een in de diepte gevallen kruispunt waarbij alle betrokken private- en nutsbedrijven gecoordineerd hun ding deden. Het is dus geen utopie om te verlangen dat nuts en openbare voorzieningen in kaart zijn gebracht en werkzaamheden NIET pas beginnen als de vorige deelnemer de zaak weer keurig netjes provisorisch geasfalteerd heeft. Overheden beseffen onvoldoende dat het ongebreideld op willekeurige momenten openbreken van straten of het verrichten van provisorische reparaties de gemeenschap met een astronomische schuldenlast opzadeld. LDF is failliet en als er niet snel iets veranderd zal de buitensteedse infrastructuur na nog eens tien jaar een lappendeken worden die aan elkaar hangt met duct-tape en paperclips. Temeer nog daar het de volkscultuur is om de verantwoordelijkheden door te schuiven naar de eerst beschikbare 'responsable', waarbij deze laatste onvoldoende inzicht heeft over noodzaak en prioriteiten. Waarmee de vinger precies op de zere plek gelegd wordt.
Reactie van Wim van Teeffelen op 14 April 2018 op 11.41

Ik begrijp, Gerard, dat je graag terug wil naar de goede ouwe tijd dat de overheid alles voor je regelde.  Als we dan toch aan het deprivatiseren zijn: wat dacht je van de banken? De verzekeringsmaatschappijen, allemaal bedrijven met algemeen nut. Ook de payages. En als we dan  toch bezig zijn: alle ziekenhuizen, wat zeg ik,  de hele gezondheidszorg! Moet je kijken hoe geweldig die in Engeland is georganiseerd!

En de USA: dat zijn politieke keuzes: de huidige regering geeft liever enorme belastingverlagingen aan de allerrijksten, dan dat ze geld uitgeven aan het onderhoud van de infrastructuur.  Elk volk krijgt de regering die het verdiend. En Frankrijk heeft Macron gekregen: absoluut verdiend! En de enkelingen, mogelijk jij ook Gerard, die graag terug wil naar de tijd dat ambtenaren voor je zorgden, van de wieg tot het graf, zullen het, naar ik hoop, deze keer eens niet voor het zeggen hebben. We hebben lang genoeg stagnatie gehad in Frankrijk!

Wim

Hieronder is plaats voor een reactie. Blijf bij het onderwerp. Wees constructief en vriendelijk. Uw kennis en ervaring worden op prijs gesteld. Onze huisregels ...

Je moet lid zijn van www.nederlanders.fr om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van www.nederlanders.fr

Google advertenties

© 2018   Gemaakt door: Anton Noë.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Privacybeleid  |  Algemene voorwaarden